31 Μαρτίου 2018

In your head, in your head...

Πάνε δυο μήνες και κάτι. Δεν ξέρω γιατί άργησα τόσο να το μάθω. Κανένας φίλος, καμία τυχαία είδηση, κανείς να πει κάτι.. Κι όμως απ' ό,τι αποδείχθηκε τελικά, όλοι γνώριζαν, όλοι έμαθαν εκτός από μένα...


Στις 15 Ιανουαρίου μία αγαπημένη τραγουδίστρια και καλλιτέχνις, και σίγουρα η ωραιότερη γυναικεία χροιά που έχω ακούσει, μας άφησε έτσι ξαφνικά και απροσδόκητα. Ο λόγος για την 46χρονη Dolores O' Riordan των The Cranberries, οι οποίοι άφησαν αξέχαστες μουσικές αναμνήσεις, πίσω στη δεκαετία του '90 και φυσικά προσωπικές αναμνήσεις, στα σημαντικότερα εφηβικά μου/μας χρόνια. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνα τα πρωινά που ξεκινούσαν με καφέ-μέλι-κανέλα, φτιαγμένο από τις χερούκλες του φίλου Πασχάλη στο Joy, και το "Linger" ή το "Ode to my Family" στην playlist να παίζει και να μας χτίζει τη διάθεση, συνδυαστικά με τον κατάλληλο πάντα ήλιο!

Πριν από μερικές μέρες έπεσα τυχαία πάνω σ' ένα βίντεο με τίτλο "Zombie" στο YouTube και  από περιέργεια το κλίκαρα γιατί μου φάνηκε απ' την πρώτη εικόνα πώς θα ήταν κάποιο parody-cover, ή κάτι αντίστοιχο.. Δυστυχώς, ήταν εντελώς σοβαρό το βίντεο και αληθή τα όσα είχε να μου πει..


Παρακάτω είναι μερικές δηλώσεις και πληροφορίες που διέρρευσαν στο διαδίκτυο μετά την τελευταία εκπνοή της Dolores, αν και τα ουσιαστικά αίτια θανάτου της δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ μέχρι και σήμερα...

Two years ago, music icon Dolores O’Riordan said she would use music, dancing and performing to improve her mental health.

The Cranberries star, who was diagnosed with bipolar disorder, spoke openly about how she had struggled with her mental health throughout her life.

In February 2016, she was ordered to pay €6,000 to charity following an air rage incident.

The singer had previously admitted three assaults and obstructing a garda after being taken off an Aer Lingus flight from New York’s JFK on November 10, 2014.

Medical reports produced for the trial at Ennis District Court revealed she had been suffering from mania, mental illness and severely impaired judgment at the time of the incident, and that she remembered nothing about it.

Speaking to Barry Egan of the ‘Sunday Independent’ in 2014, the Limerick star said she was not drunk on the flight but that she was dealing with “demons”.

She revealed that she had been diagnosed with bipolar disorder.


Medicating:

The former ‘Voice of Ireland’ judge told how much of her difficulty started after she moved to New York, following her split from husband Don Burton in August.

“I didn’t sleep for four months. I was self-medicating. I was taking over-the-counter sleeping tablets. I felt cut off”, she said.

The mother-of-three said she felt glad that people did not rush to judge her after the ordeal.

“I know I am not 100% there yet, but I am happy. I will need to keep on my meds to sleep and to be somewhat normal in a mad world”, she said at the time.

The death of her father in 2011 also had a profound affect on the Irish singer.

Speaking on the Billboard’s ‘Soul Sisters’ podcast, she said: “I felt when he passed away he didn’t actually leave this world fully. I felt him around me a lot for a while. I could feel him trying to protect me and communicate with me. And there was a lot of weird little coincidences and stuff that made me think that maybe he was somewhere in between, not necessarily crossed over properly. And we all wonder about death, where people go and what happens. But certainly, they cross over from this dimension to another one.”

While chatting about her love of trawling stores in New York for stage outfits, she also revealed she had a “manic” episode a few years previously.

“When I was manic I dressed really weird for a while”, she said.

“I was manic for four months and I was wearing all kinds of metal things and masks and all kinds of weird stuff. That was two years ago.”

In 2013, the Cranberries singer was praised by a rape crisis support group for her “tremendous courage” in speaking out about the childhood sexual abuse she suffered.

She said the molestation took place for four years, between the age of 8 and 12, and that her abuser was in a position of trust in her home county of Limerick.

The musician said that it took years of counselling to recover.

“It is something that I carried forever”, O’Riordan said.

“There is a great sense of a great burden off my shoulders. I feel it is going to help me by opening up and just confessing to all of those people who bought my albums and that love me”, she added.


R.I.P Dolores O' Riordan,
You will be missed.

31 Ιανουαρίου 2018

Το Stop


    Ο οδηγός γρύλισε νευριασμένος. «Δεύτερη φορά που το πατάτε κυρία μου! Επίτηδες το κάνετε 
    Η καημένη η γριούλα έδειχνε μπερδεμένη. Χωρίς να το καταλάβει, ξαναπατάει για τρίτη φορά το stop με αποτέλεσμα να εξοργίσει ακόμα περισσότερο τον οδηγό του λεωφορείου. 
    «Αυτό ήτανφώναξε, «Θέλετε να σταματήσω; Με κοροϊδεύετε μπροστά στα μούτρα μου; Ορίστε. Με ένα θαυμάσιο τετ-α-κε το λεωφορείο βγήκε στην άκρη του δρόμου και σταμάτησε απότομα. «Εγώ τον ανεμιστήρα ήθελα...» ψέλλισε η γιαγιά.
    Αφού έβρισε για κάνα 5λεπτο τη δύστυχη γιαγιά, χρησιμοποιώντας όλο του το (περιορισμένο κατά τ’ άλλα) λεξιλόγιο, ο οδηγός ξαναέβαλε μπροστά τη μηχανή και ξεκίνησε. «Ε, τον πούστη, τον αλήτη», ψιθύρισε ένας γεράκος που καθότανε δίπλα μου. «Έ, τον πούστη», επανέλαβε. Εγώ τον κοίταξα, ένας μαραζωμένος κύριος  με τρεμάμενα χέρια, πάνω από ογδόντα με ένα πρόσωπο που είχε γίνει κατακόκκινο από τα νεύρα. Έγνεψα δείχνοντας ότι συμφωνώ με τα λεγόμενά του.
    Συμφωνούσα, η αλήθεια να λέγεται. Δεν είχε περάσει ένα λεπτό και ο ήχος του stop ξανακούστηκε μέσα στο λεωφορείο. Αυτή τη φορά συνεχόμενος. «Stop ρε αλήτη γαμώ το Χριστό σου, stop, ούρλιαξε ο γεράκος. 
    Ακολούθησε ένας φοβερός καυγάς. Ο οδηγός απειλούσε ότι θα μας γαμήσει και θα μας δείρει όλους, όχι μόνο τον παππού, ενώ τον κράτησαν δύο άτομα για να μη χειροδικήσει απέναντι στον απροστάτευτο γέροντα. Εγώ, στη θέση μου, έκπληκτος να παρακολουθώ δίχως να αντιδρώ. Τελικά ο παππούς κατέβηκε εκεί, στη μέση του δρόμου, μόνος του. Προσπαθούσα να θυμηθώ τι μου είχε ψιθυρίσει προτού πατήσει το κουμπί. «Έτσι αρχίζει η επανάσταση γιε μου», θυμήθηκα. Κοίταξα το κουμπί του stop. Τέντωσα το χέρι μου και ακούμπησα εκεί το δάχτυλό μου.
    Δεν το πάτησα. Είχαμε αργήσει μωρέ. Δε θα φτάναμε ποτέ με τον κάθε περίεργο, σκέφτηκα και κάθισα αναπαυτικά στη θέση μου.





(Από ένα φίλο, τον Μπλε..)

1 Ιανουαρίου 2018

...and a happy new year

Townes Van Zandt


Χρόνια πολλά, χρόνια καλά και αξέχαστα.
Να έχετε υγεία και να μοιράζεται χαμόγελα περαστικοί μπλογκόφιλοί μου.
Καλή χρονιά.
:)

9 Δεκεμβρίου 2017

Συνήθως

Συνήθως αποφεύγω ν' ανοίξω αυτή την συζήτηση, δεν λέω πολλά..
Ήδη απ' τις πρώτες κουβέντες εκπνέω αρκετή μαυρίλα και δεν θέλω να λασπώσω και την ψυχή του άλλου.

Η φράση "όλα καλά, ησυχία" μ' έχει γλιτώσει πολλές φορές απ' την προσπάθεια...
Όλα καλά, ησυχία. Όπως αυτή του χτυπημένου, νεκρού ζώου στην άκρη του δρόμου. Όπως αυτή του ταλαιπωρημένου άστεγου σ' ένα απόμερο παγκάκι μιας ξένης χώρας. Όπως αυτή, σε μια διάσταση ενός σταματημένου χρόνου..
Συνήθως αποφεύγω αυτή την συζήτηση γιατί δεν βοηθάει κανέναν. Γιατί είναι για γερά νεύρα, για γερά στομάχια και κάποια στιγμή φτάνει τον άλλο στο σημείο να θέλει να την αποφύγει αυτός πια.
Συνήθως αποφεύγω αυτή την συζήτηση, γιατί φοβάμαι μήπως αυτός ο άλλος καταλάβει. Μήπως καταλάβει πως έχω δίκιο, πως έτσι είναι..
Και τότε η "επιστροφή" είναι αμφιλεγόμενη έννοια..
Η συνειδητοποίηση είναι μια βαθιά πληγή στο σώμα και αφήνει ουλή για καιρό, ίσως και για πάντα, ποιος ξέρει...
Και εκεί που έψαχνες την έξοδο από τη σπηλιά για να βρεις το πολλά υποσχόμενο φως, ξαφνικά έχεις βρεθεί να θες να μπεις όλο και πιο μέσα, ψάχνοντας το σημείο όπου όλα θα είναι ήσυχα. Να βρεις την πιο σκοτεινή γωνιά και να κουρνιάσεις εκεί μέχρι ν' αποκοιμηθείς, αν και ο ύπνος προθυμοποιηθεί να σου κάνει την χάρη τότε..
Συνήθως αποφεύγω ν' ανοίξω αυτή την συζήτηση, ακόμη κι όταν είμαι μόνος. Γιατί, μετά βίας κλείνει..

Συνήθως όλα καλά..